viernes, agosto 26, 2011

Na outra banda


Na outra banda dixéronme
os vellos vanse convertindo en arbres
vellos tamén sin follas na cara do sol
agardando sin saber o qué
mudos.

Pro súpetamente un arbre calisquer
sinte rubir dentro del a seiva dun soño
beira da morte xa pro aínda
morno como o leite da nai.

O soño vai rubindo polas veas do arbre
unha vida enteira que pasa
Ata facerse paxaro nunha ponla
Un paxaro que recorda, canta e vaise
denantes de que todos os arbres morran.

Si eu me fago arbre vello na outra banda do río
e me toca ser arbre que recorda e soña
ben segura podes estar de que soñarei contigo
cos teus ollos grises como a alba
e coa túa sorrisa
coa que se vestiron os beizos das roseiras
nos días máis felices.

--

Álvaro Cunqueiro
Herba aquí ou acolá
1980

sábado, julio 30, 2011

Partir, Dios mío, partir...

Podría copiar la nota exacta que escribí hace año y medio cuando viajaba. Esta vez también paso por Roma, también habrá una estadía en casa de mi abuela, también me lleno de ansiedad y emociones -diferentes, encontradas- el volver. Esta vez he conseguido los regalos para todos, y alargo la hora de dormir, la hora de cerrar la maleta, como quien decide dejar en la lluvia la ropa que quiere secar.

Le arranco al tiempo de la partida las horas de nadie, como dice Cavalli. Y sopeso con ellas las palabras de Caeiro y su, partir, Dios mio, partir, me da miedo partir.

Llevo viva mi flor en el pecho. El aire de mi tierra me devolverá el olfato.


martes, julio 19, 2011

TERNURA




Somos teclear de lluvia.

Agonía de lagartos.

Manos de carbón.

Caracoles de azogue.

La partida de un niño,

un perro doloroso,

una hoja muerta.

Somos hombres

sin sílaba

sin sombra

sin lápiz.

Árbol sin viento

y sin ancla

que devoraste nuestras palabras

nuestros limoneros.

Camino de algas y mariposas

que truncaste

el silbido del hombre crucificado.

Somos

aceras mojadas,

plegarias de surcos,

ternura.



Miyó Vestrini
(Poema inédito publicado en el año 2002 en El encierro del espejo)